Karakol – Kochkor – Bishkek

Vrijdag 20 oktober, onderweg naar Kochkor, een prachtige wandeling gemaakt in de Jeti Oguz. Dat is een kloof in een dal dat slechts via een slechte weg bereikbaar is. Omdat het de afgelopen dagen boven de 2000 meter onder nul is geweest, is de vers gévallen sneeuw blijven liggen. Als je niet beter weet, waan je je in de Alpen. Geen mens gezien, dat komt mede doordat het seizoen hier eigenlijk al voorbij is. Ook sommige musea hebben de deuren gesloten of zijn aan het opknappen. Geen nood, de afgelopen weken al heel veel musea bezocht en onze harde schijven raken al aardig vol.

Na de wandeling weer een stuk verder gereden en aan de rand van het grote Issyk – Kul meer gepicknickt. We hadden lunchpakketten meegekregen en deze voorzien in een behoefte die veel groter is dan onze magen. Brood, snoep, cake, appel, tomaat, komkommer een halve koude kip en nog veel meer. Mensen hier begrijpen niet dat onze porties thuis veel kleiner zijn. Erg goed bedoeld allemaal, de overgebleven spullen vinden gretig aftrek bij onze begeleiders. Na de lunch verder naar het westen gereden en opnieuw een prachtige wandeling gemaakt in een wonderlijk landschap dat ons deed denken aan de gekleurde bergen bij Purmamarca in Argentinie. Dit gebied wordt hier het sprookjesgebergte genoemd. Door de vele mineralen die hier aanwezig zijn kleuren de bergen geel en donkerrood en alle schakeringen er tussen in.

Zaterdag, de laatste dag in Kirgizie, na het ontbijt een flinke wandeling door het dorp gemaakt in een lekker zonnetje. Temperatuur net boven het vriespunt, het lijkt net wintersport. Vandaag ook een bedrijfje bezocht waar van wol, vilt wordt gemaakt. Vreemd dat je je niet echt realiseert dat dit soort producten op deze wijze worden gemaakt. De wol wordt ongewassen in stukken geknipt en vervolgens op een harde ondergrond gelegd en met stalen staafjes geslagen. Vervolgens worden de stukjes wol in een mat gerold, Zoals sushi, en dan met kokend water overgoten. Daarna een half uur gemasseerd, weer uitgerold en gedroogd en dan heb je een lap vilt. Bij dit bedrijfje werd ons een lunch aangeboden in de bekende grote hoeveelheden.

Daarna met de auto het laatste stuk afgelegd en vlak voor Bishkek nog even een oude minaret beklommen. Deze stamt uit de 11e eeuw en is onwaarschijnlijk goed bewaard gebleven.

Wat verder opvalt op deze zaterdag is dat, omdat men hier geen afvalophaaldienst heeft, men alles wat men niet meer nodig heeft aan de rand van de weg legt en vervolgens in brand steekt. Dat doen ze iedere zaterdag ! Je weet niet wat je ziet, overal dikke rookwolken zodat de zon echt verduisterd wordt. Geld voor afvalverwerking is er nog niet. Sinds de laatste opstand in 2010 kruipt het land langzaam uit haar schulp en zie je dat, op kleine schaal, zaken gaan verbeteren. Woningbouw wordt goed aangepakt en ook de wegen worden verbeterd.

Dit was onze laatste bijdrage aan jullie leesplezier we bedanken iedereen voor zijn/haar reacties. We hebben het weer met veel plezier gedaan en hopen volgend jaar weer een blog te kunnen gaan schrijven.

Groeten

Marian en Fred

Bishkek – Jyrgalan – Karakol

Gisteren een lange verplaatsing voor de boeg van ruim 400 km. over niet altijd goed aangelegde wegen, daar moet hier nog het nodige aan gedaan worden. De overheid is met een restauratieplan bezig maar dat kost heel veel geld. Bovendien is het land heel groot t.o.v. het aantal inwoners, die via belastingen e.e.a. moeten meefinancieren. Onderweg Cholpon Ata bezocht, dit is een openlucht museum waar petroglyfen te zien zijn. Deze tekeningen in de rots zijn al vele duizenden jaren terug aangebracht door de bewoners. Heel mooi, alhoewel veel tekeningen bekrast zijn door mensen, die zonodig hun naam willen achterlaten. Op deze site even gesproken met twee Russen die op de motorfiets vanuit St. Petersburg 6 weken onderweg zijn geweest en via Alma Ata weer terug vliegen. Wel lef ! Tijdens onze rit rijd je vlak langs de grens met Kazachstan, er stonden honderden vrachtauto’s voor de grens te wachten. Eerder deze week hadden de presidenten van Kazachstan en Kirgizie woorden gehad over iets onbenulligs waarop de president van Kazachstan besloot de grenzen te sluiten. Hier gebeurt dat dus gewoon. Poetin bemiddelt nu, want Rusland is sterk afhankelijk van goederen die via Kazachstan naar het noorden moeten.

 

Ook in dit gebied heeft de herfst zijn intrede gedaan, prachtig gekleurde bomen en struiken in een Indian Summer stijl. Het grote Issyk Kul meer ( 6232 km2 ) waar  we langs gereden zijn, is na het Titicacameer, het grootste ter wereld. Het is sinds enkele jaren enorm in trek bij Russen die hier hun vakantie vieren, er worden in rap tempo resorts uit de grond gestampt om aan de vraag te kunnen voldoen. Het meer wordt omzoomd door bergen, die sinds afgelopen nacht een vers pak sneeuw hebbben ontvangen, het ziet er prachtig uit. Onze homestay van gisteren was eigenlijk een ranch, waar men paarden hield om te fokken voor de racerij, niet echt ons ding maar wel interessant om te zien. Verder kweken deze mensen veel groente en bezitten ze een grote appelboomgaard en zijn ze bezig om een ecologisch systeem te beheren in het gebied. Afgelopen nacht een flinke storm gehad, het kan hier goed spoken aldus ingewijden. Vanochtend was de storm gaan liggen, maar had wel een klein laagje verse sneeuw achtergelaten.

Vandaag maar 30 km. gereden naar Karakol, waar we in mooi hotel zitten, onderweg een Russisch ortodoxe kerk bekeken, is weer eens iets anders dan een moskee, en vanmiddag nog even buiten gelopen. Echt lekker lopen kun je niet, er zijn geen trottoirs en het verkeer raast aan alle kanten je voorbij met de bijbehorende uitlaatgassen. Aan verminderen van gore uitlaatgassen wordt ( nog ) geen aandacht besteed. De vrachtauto,’s die hier rijden komen voor een flink deel uit Duitsland en Nederland, het zijn afgedankte exemplaren die hier een tweede leven krijgen, wel wonderlijk als je ineens een vrachtauto met Nederlandse opschriften ziet.

87B14AD0-95B2-447F-A217-40F32D8EF25BMorgen rijden we aan de zuidkant van het meer weer naar het westen naar Kochkar en gaan we zaterdag terug naar Bishkek en vliegen we zondag weer naar huis. Bijzonder als je op de kaart kijkt en ziet dat we nu op dezelfde lengtegraad zitten als Delhi. We proberen zaterdag nog even te bloggen, anders komt de laatste aflevering uit Dordrecht.

Osh – Arslanbob – Toktogul – Bishkek

Zonder al te groot oponthoud de grens overgestoken naar Kirgizië, we mochten gewoon vooraan in de rij door de douane. Wel kostte ons dat een aantal lelijke blikken van mensen die moesten wachten, maar het lokale opperhoofd besloot aldus. Aan de grens opgewacht door onze gids en chauffeur voor de komende dagen en na een korte rit in ons eerste homestay adres afgezet.  Bij homestay hadden we het idee dat dit een soort B&B zou zijn, maar dit bleek even anders.  Je krijgt in het huis een kamer toegewezen en daarin staat gewoon een bed, verder geen stoel of wat dan ook. Toilet, gelukkig een normale en geen hurkuitvoering, met douche bevinden zich buiten zodat je met zaklantaarn in de nacht de deur uit moet. Niet echt ideaal dus. Het eten wat we voorgeschoteld krijgen is goed en bestaat veelal uit groente, aardappels en rundvlees. Soms met rijst en altijd met brood.

IMG_2105Het ontbijt bestaat altijd uit een omelet en daarbij weer brood en soms een paar pannenkoekjes. Ook is er altijd een soort cake of taart beschikbaar.Zondag vertrokken naar het plaatsje Arslanbob, dat midden in de bergen ligt. Deze streek staat bekend om het grootste walnotenwoud dat er is. Nou inderdaad, je breekt je nek over de walnoten, speciaal deze weken is men aan het oogsten. Onderweg nog een museum bezocht dat de rol van Koning Salomon belicht, die een belangrijke rol heeft gespeeld bij de totstandkoming van de handelsroutes, de zijderoute dus! Natuurlijk ook nog de plaatselijke bazaar bezocht en weer, via onze gids, de nodige contacten gelegd. Ook hier wil iedereen met je praten en als blijkt dat je uit Galandia komt, wordt je overspoeld met namen van oud-voetballers. Maar niet verteld dat we er niet bij zijn volgend jaar.

Maandag onze reis vervolgd naar Toktogul, deze plaats ligt aan een groot stuwmeer dat via het opgevangen water voor elektriciteit moet zorgen. Ondanks de vele uren zon hier, zijn zonnepanelen hier nog niet doorgedrongen. De rit zelf naar deze plaats loopt via de M 41, een wat wijdse benaming voor een grotendeels met gaten gevulde weg. Slechts enkele stukken zijn goed berijdbaar. Halverwege zie je aan de westkant van de weg een enorme rivier lopen lopen die vanuit het grote meer bij Toktogul gevoed wordt. Een mooie rit met een compleet ander karakter dan de eerdere verplaatsingen die we gedaan hebben. Volgens planning zouden we weer in een homestay overnachten, maar dit was gewijzigd in een soort weghotel. Het gebouw bestaat uit twee verdiepingen en is werkelijk foeilelijk, hopelijk kunnen we  de plaatjes downloaden, anders komt dit thuis wel. De kamers zijn uiterst simpel, ook hier een bed zonder verder meubilair, warm water gaat niet als de electriciteitsdraadjes los uit de boiler steken. Wel lekker forel gegeten in het restaurant. We hebben een leuke ontmoeting gehad met een Nederlander die hoofd van een OVSEmissie bleek  te zijn, deze organisatie heeft de afgelopen zes weken de aanloop naar de presidentsverkiezingen gecontroleerd. Afgelopen zondag is een nieuwe gekozen, niet tot tevredenheid van onze gids en  chauffeur overigens.

Vandaag verder naar het noorden, naar de hoofdstad Bishkek. De route is op zijn zachtst gezegd, zeer spectulair. In eerste instantie rijdt je om het meer heen met prachtig uitzicht op  aantal bergen van boven de 4000 m. Je waant je in het zwitserse Wallis.  Vervolgens slingert de weg zich via heel veel haarspeldbochten omhoog tot je bij een tunnel komt die op 3585 m. hoogte ligt. Het uitzicht hier is enorm, wel staat er een frisse bries.  Aan de andere kant van de berg weer op dezelfde wijze naar beneden. Op de weg is veel vrachtverkeer dat letterlijk naar boven en beneden kruipt. In de loop van de midday in Bishkek aangekomen en samen met de gids een aantal bijzondere plaatsen in de stad bezocht. Opvallend is dat vrijwel alle grote gebouwen  die destijds door de Russen zijn gebouwd, enorm lelijk zijn. Enorm pleinen met standbeelden, o.a. Lenin staan prominent opgesteld.

Morgen verder naar het oosten.

Even geen Madrassa en moskee, maar even gewoon wat indrukken.

IMG_2091Reizen is voor ons meer dan van huis weg zijn, ontmoetingen met mensen, gesprekken met lokale bevolking en kennis maken met hun dagelijkse gang van zaken zijn voor ons een reden om erop uit te trekken. De afgelopen dagen vastgesteld dat wij in dit land nog steeds iets bijzonders zijn. Iedereen vraagt wie we zijn, wat we hier doen en willen graag met ons op de foto. Ook gisteren op het station in Samarkand met een 22 jarige studente zitten kletsen, weliswaar via vertaalapp, en ervaringen uitgewisseld. In China hadden we 11 jaar geleden ook op een station een zelfde ervaring. Erg leuk gesprek gehad! Culinaire zaken zijn voor ons ook reden om over de grenzen te kijken, we waren gewaarschuwd voor dit land, maar dat was nergens voor nodig. Geen haute cuisine, maar gewoon lekker gegeten in leuke restaurantjes, ze doen echt moeite om je te begrijpen en met plaatjes en handen en voeten komen we een heel eind. Wat we niet gewend zijn is dat hier bij heel veel mensen een fles wodka op tafel staat. Een borrel vooraf begrijpen we, maar dat soms 1 of 2 flesjes tijdens maaltijd soldaat gemaakt worden !

Wat hier ook opvalt is dat je erg weinig auto’s ziet rijden op benzine of diesel, de gewone auto’s rijden op methaan en de bussen en vrachtauto’s op propaan. Olie is zeer schaars hier, maar de bodem zit hier vol met allerlei gassoorten die gebruikt worden in het dagelijks verkeer. Prijzen hier liggen voor benzine e.d. overigens op slechts 15% van onze prijzen.

Vooraf waren we getipt om onze dollars op de zwarte markt te wisselen, omdat deze een betere koers boden dan de banken, maar daar heeft de overheid sinds half september een stokje voor gestoken. De officiële koers werd aangepast aan de zwarte markt en ineens krijg je voor de dollar of euro twee keer zoveel geld ! Nu is het al niet duur hier, maar dit was wel een meevaller.

Iets over eetgewoontes hier, ieder gezin verbruikt hier elke dag een kilo uien. De ui wordt min of meer of als groente beschouwd en vrijwel overal bij meegekookt en bij het vlees krijg je een halve rauwe ui gesneden als garnituur bijgeleverd. Langs de kant van de weg worden zakken met uien verkocht van ongeveer 50 kilo, niet voor restaurants maar voor huishoudelijk gebruik. Voor een bedrag van slechts € 7,50 ben je de trotse bezitter van zo’n zak.

S

Bij het betreden van moskeeen en madrassa’s valt op dat de ingangsdeuren erg laag zijn, niet vanwege de lengte van de mensen hier, maar de reden is dat je gebukt het gebouw betreedt en als zodanig eerbied en nederigheid toont aan de Islam. Het gerucht gaat dat de houtprijs destijds extreem hoog was en dit een bezuiniging was, maar dat gelooft niemand meer.

Als je op straat loopt dien je goed op te letten op het verkeer, maar ook op de hindernissen. Overdag zie je ze gemakkelijk maar als het donker is moet je goed oppassen. Geulen die voor de afvoer van regenwater dienen worden dan ineens kloven die overbrugd moeten worden, een zaklantaarn is dan geen overbodige luxe.

IMG_2077Leuk is nog te melden dat wij hier als madam en mister worden aangesproken, klinkt wel een beetje exotisch

Morgen gaan we de grens over naar Kirgizië, dat belooft een wachttijd van ongeveer 1 uur, als we geluk hebben. Daarmee sluiten we Oezbekistan af en melden ons weer als we in Kirgizië zijn. We verblijven daar voornamelijk in homestays en verwachten niet dat daar WiFi beschikbaar is.

Samarkand

Na de ochtend van 10 oktober te hebben doorgebracht met een bezoek aan de markt in Buchara, altijd leuk al die uitgestalde waren: fruit en groenten in een aparte open overdekte hal, kruiden in een andere samen met noten. Alles prachtig gerangschikt en het fruit glimmend gepoetst. Zijn we aan het einde van de middag met de Afrosiab, de hogesnelheidstrein heel comfortabel naar Samarkand gereisd. Zoals alles hier ook controle en stempels op het station, de bagage door de scanner en wij door een poortje, maar hoe serieus de beambtes dat nemen ?

In Samarkand weer alles perfect geregeld van de chauffeur die ons afhaalde tot het fruit en het water op de kamer in het hotel. Luxe hoor ! Vandaag met een nieuwe gids op pad langs al die prachtige gerestaureerde moskeeen, madrassa’s en gedenkplaatsen. Veel informatie sluit aan bij wat we al hoorden van eerdere gidsen. De gebouwen zijn prachtig, al die kleuren blauw en de prachtige turkooise koepels.  Jammer dat er zoveel stof in de lucht hangt; dat kan haast niet anders bij temperaturen boven de 25gr.

We bezochten het beroemde Registanplein met de Ulug Beg Madrassa’ , de Tilla Kari Madrassa en de Sher Dor Madrassa. Allemaal even mooi en vooral indrukwekkend net als de verhalen die bij de bouwen horen.

Daarna de Bibi Khanym Moskee, gebouwd in opdracht van de vrouw van Amir Timur. Tegenover ligt  het mausoleum van Bibi Khanoum. Prachtig gerestaureerd. Er is waarschijnlijk meer dan een eeuw aan al die gebouwen gerstaureeerd, want ook hier  kwam met iedere veroveraar  verwoesting over de stad. Bovendien komen er ook regelmatig aardbevingen voor.

Opvallend is dat hier veel meer groepen toeristen zijn dan in de andere steden. Vooral Japanners en Koreanen naast de bekende groepen. Na de lunch nog naar een werkplaats waar papier wordt gemaakt. Van de takken van de moerbezieboom wordt de schors geschrapt als ze 24 u. In het water zijn geweekt. Dat wordt fijngestampt tot pulp, daarvan wordt papier geschept met de hand. Als het droog is worden beide zijden van het papier geglansd met een schelp of steen. Vandaar de naam zijdepapier. Dit wordt gebruikt voor bijzondere tekeningen, maar er worden ook poppen van gemaakt, of zelfs kledingstukken. Prachtig maar onbetaalbaar.

Daarna nog naar het observatorium van Ulug Bek, de beroemde astronoom en heerser over Samarkand. Indrukwekkend wat hij presteerde: Van meer dan 1000 sterren berekende hij de positie en dat rond 1400 ! Zijn berekeningen waren zo nauwkeurig dat pas met de komst van de computer de zaken nog iets nauwkeuriger  konden worden vastgelegd.

Morgen nog een ochtend voor onszelf om wat rond te kijken, dan ’s middags nog naar een Necropolis Shah i Zinda  en het  Afrosiab museum. Afrosiab is de heuvel waar het paleis van Timur Lenk, de beroemde heerser heeft gestaan, daar zijn wel opgravingen gedaan maar die zijn voor niet archeologen onoverzichtelijk, het museum brengt de zaken duidelijk in beeld voor leken zoals wij.

Buchara

Van Khiva naar Buchara zijn we met de auto gegaan. Een rit van 6 uur. Eerst terug naar Urgench en vandaar over de rijksweg. De wegen rondom de stad zijn in erbarmelijke staat, kuilen, gaten, geen rijbaan aanduiding. De chauffeur reed met hoge snelheid onder het motto: dan hebben we het slechte stuk maar gehad. Onderweg veel katoenplantages waar de katoen met de hand wordt geoogst.  Daarna urenlang woestijn. Opeens is de weg een echte mooie asfaltweg, vierbaans, om de zoveel tijd een controlepost van de politie. Daar heeft iedereen heilig ontzag voor, stapvoets rijden om de agenten de tijd te geven om je te laten stoppen. Over het algemeen hebben die daar geen tijd voor want: mobieltje of praatje met de collega’s lijkt veel belangrijker. Grote vrachtwagens uit Rusland etc.  en lokale boeren die zichtbare lading hebben worden wel gecontroleerd.

De omgeving is dor en droog, maar als we een keer uitstappen zien we dat er toch van alles bloeit; onvoorstelbaar. We hadden graag gestopt om het uitzicht op de rivier  Amu Darya te kunnen bekijken, maar de chauffeur scheurde maar door. Opeens zo’n 140 km. Voor Buchara hield de prachtige weg op en reden we weer over een gaten en kuilen weg.

’s Middags nog een rondje door het centrum van Buchara gemaakt. Veel toeristen, veel souveniershops. We zijn benieuwd naar morgen.

8 oktober gaan we met een gids bijna de hele dag op pad. Een leuke dame die archeoloog blijkt te zijn en heel veel vertelt over de prachtige moskeeen en madrassa’s die deze stad heeft. Nog maar enkele zijn echt in gebruik voor het doel waarvoor ze zijn gebouwd.  Bijna alles is gerestaureeerd en je ziet jammergenoeg niet heel veel echte oorsprolijke  gebouwen. De meeste huisvesten nu een overload aan souvernierverkopers. Maar de mozaïeken zijn prachtig en sommige zijn nog uit de 16e eeuw. In het centrum ligt het Lyabi Hauz Complex, twee tegenover elkaar liggende prachtige madrassa’s. Door de stad heen, op loopafstand liggen overdekte bazaars en andere complexen die we bekijken. Daarna bezoeken we de Ark, het fort van de Khans van Buchara. Er is op enkele plaatsen nog een stuk te zien van de oorspronkelijke van stenen en modder gemaakte muren van wel 8m. hoog. Tussen de middag neemt de gids ons mee naar een traditioneel theehuis waar we lunchen met soep, brood en thee. Kosten €3,- ! Hier komen veel locale mensen, we hadden speciaal gevraagd naar iets waar niet zoveel toeristen zitten. ’s Middags wat verder buiten het centrum nog een aantal complexen bezocht het memorial van Imam Al-Bukhari en de Bolo Hauz moskee.

We zijn niet alleen veel te weten gekomen over de monumenten, maar ook over het dagelijks leven van nu. Deze dame woont bijvoorbeeld met haar zoons en hun familie in een familiehuis, wij moeten er niet aan denken om zo met volwassen kinderen en kleinkinderen te leven. Ze gidste toeristen om wat te doen na haar pensionering op 54 jarige leeftijd. Kom daar bij ons maar eens om!

’s Avonds heerlijk gegeten voor het verbazingwekkende bedrag van 140.000 som. Je schrikt je in eerste instantie naar. Maar voor 2 salades, 4 vleesspiezen, water, een fles wijn en koffie is € 15,08 natuurlijk in onze ogen heel goedkoop. Je loopt voortdurend met een pak papier op zak en je bent hier al snel miljonair. Op de foto hebben we 100 dollar in de hand. Je moet wel alle bonnetjes van transacties bewaren. En in elk hotel krijg je een bewijs van je verblijf daar; soms op een officieel formulier, soms op een plakbriefje. Het land wil een open gemeenschap worden, maar voorlopig willen ze wel alles controleren. Je moet bij de uitreis , op verzoek, kunnen aantonen hoeveel geld je hebt gewisseld en waar je verbleef. We zijn benieuwd !

Vandaag 9 oktober, opnieuw een paar bijzondere gebouwen bezocht. Deze lagen buiten de stad, dus weer per auto met lokale gids op pad geweest. De Sitorai Mokhikhosa, een enorm complex wat destijds bewoond werd door de laatste emir van Buchara. Enorm veel vertrekken voor hemzelf en een ander gebouw de harem, het verblijf voor zijn moeder, die boven woonde, zijn 4 echtgenotes en daarnaast nog de concubines.

Enorme aangelegde tuinen met vijvers omzomen het terrein. Een wonderlijke combinatie van bouwstijlen is hier toegepast, een mix van orientaalse en Russische architectuur. Ook nog een prachtig mausoleum bekeken van Chor Bakr, niet te verwarren met de pianist ! Aan het eind van de ochtend weer afscheid genomen van de gids en verder aan het blog gewerkt. Even kalm aan nu, het weer staat verder niet toe je overmatig in te spannen. Na een paar koude dagen begin vorige week stijgt de temperatuur nu hier tot zo’n 25 graden. Deze streek kent weinig regendagen en deze vinden voornamelijk in het voorjaar plaats. In januari wil nog wel eens wat sneeuw vallen, maar voor de rest veel wind en dus ook woestijnstof.

Khiva

IMG_1987Na een zeer vroege vlucht- om 5.15 u.  naar het vliegveld, aangekomen in Khiva, een van de oudste steden van de zijderoute.. Het huidige historische deel Ichan Qala, is gerestaureerd op de overblijfselen van de 16e eeuwse ommuurde stad. Meteen als je de Westpoort binnenkomt wordt de blik getrokken naar de grote, nooit afgebouwde minaret die je op de foto ziet. Ook in die tijd al prestigeprojecten: mijn minaret is toch hoger dan die van jou wedijverden de sjahs van de verschillende rijkjes. In deze stad zijn veel madrassa’s en paleizen, die allemaal zijn versierd met majolica tegels in de voor de Islam in dit land zo geliefde kleur turkooise. Toen we in Marokko waren was daar de kleur van de Islam groen, ook hier dus maar net wat je mooi vindt of misschien welke grondstoffen je tot je beschikking hebt om kleuren te maken . Ook hier weer een gids die van alles vertelde, leuk maar je kunt niet alles opslaan. Gelukkig hebben we morgen een hele dag voor onszelf om nog eens rustig te kijken en te fotograferen. We zitten met ons hotel in het ommuurde deel, dus kunnen we vroeg de toeristen ontlopen.

Het weer heeft qua temperatuur wel een dip, 14 gr. , maar de zon laat gelukkig niet verstek gaan.Dat maakt het fotograferen van de mozaïeken soms best lastig.

Heel bijzonder was trouwens het interieur van de Juma moskee, als je daar binnenkomt moet je meteen denken aan het Alhambra. Deze moskee heeft een dak dat rust op 213 houten pilaren die allemaal versierd zijn met houtsnijwerk van 213 verschillende meesters in houtsnijden. De oudste 12 dateren ude 18e eeuw, indrukwekkend.IMG_1989Vandaag, voor dat de toeristen de stad innemen, op ons gemak nog eens wat gebouwen bezocht. Letterlijk hoogtepunt was de beklimming van de hoogste minaret van Khiva. Deze heeft een hoogte van 33 meter met een fantastisch uitzicht over de stad en omgeving.Omdat we morgen de woestijn doorkruisen is ons gevraagd een lunchpakket mee te nemen vanwege het ontbreken van restaurantjes onderweg. Op de markt hier bij verschillende kraampjes e.e.a.  ingekocht.gelijk met verbazing gekeken hoe hier met vlees en vis wordt omgegaan, net als in China, met name in het westen, hangt alles gewoon in de zon, de vissen liggen buiten op een matje en worden nat gehouden.Ons ontbijt vanmorgen werd op traditionele wijze geserveerd. De tafels, zonder poten, dienen als tafelblad en zelf lig/hang je er gewoon naast. Wel lekkere dingen gegeten, pannenkoekjes gevuld met gehakt en aardappel, verder heel veel koekjes en pinda’s !

Al  eerder meldden we dat het geld in grote hoeveelheden onder de mensen is, de handelaren op de markt hebben naast hun handel gewoon stapels met geld liggen. Ook mensen die de bank verlaten lopen gewoon met een bos geld in de hand over straat. Portemonnees hebben ze hier niet, in  de ergste gevallen gebruiken ze een soort toilettas.

Morgen vervolgen we de reis per auto naar Buchara, dat ligt  ten oosten van Khiva en zal, gelet op de wegen hier, hele dag in beslag nemen

Tashkent

Na een voorspoedige vlucht via Istanbul op 3 oktober geland in Tashkent. We werden opgehaald en konden gelukkig al vroeg op de kamer in het hotel ( ‘ s morgens om kwart over zeven !). Na douche en ontbijt hebben we op eigen gelegenheid de stad verkend, deze stad is een van de grootste steden in Centraal Azië, dat is aan het verkeer goed te merken. Gelukkig waren de Russen vroeger gewend aan brede wegen. Zo kan iedereen zijn weg vinden. Hier rijden nog Lada’s en Wolga’s die herinneren aan vervlogen tijden, zo ook veel gebouwen destijds in opdracht van Stalin en zijn opvolgers gebouwd zijn. Ze zijn mooi door hun lelijkheid. Wat verder opvalt is dat 95% van de auto’s wit is, dit vanwege de warmte hier.

IMG_1995De grote Chorsu bazaar is een overdekte ronde markthal omgeven door een enorm terrein waar voedsel, kleding, schoenen en alles wat je verder maar nodig kunt hebben, aan de man gebracht word. In andere landen hebben we vaak markten bezocht maar deze slaat alles. Zelden zo’n grote uitstalling gezien

IMG_1997De metro werkt hier met plastic muntjes die je koopt voor 15 cent, daarmee kun je de hele stad doorkruisen. De stations zijn vaak met mooie mozaïeken versierd, helaas mag dat niet gefotografeerd worden, de vriendelijke politieagent laten ons gewoon de foto’s deleten.

Leuk is ook dat je overal aangesproken wordt door mensen die willen weten waar je vandaan komt.

 

Vrijdag 4 oktober hebben we een halve dag met een gids door de stad gewandeld   En allerlei bezienswaardigheden bekeken, o.a. Het nat. Museum voor geschiedenis. Nooit geweten dat dit deel van.de wereld zo vaak door andere heersers is bestuurd en niet altijd even vriendelijk!

Wonderlijk is ook dat dit land, dat tot 1989 deeluitmaakt van de Sovjet Unie voor ruim 80% een moslimbevolking heeft. De toenmalige presidenten tolereerden de godsdienst uit economische overwegingen, veel katoen, groente en fruit wordt hier geteeld en het land bezit een grote voorraad mineralen en gouderts.

Vanwege die moslims zie je heel veel moskeeën en madrassa’s, opleidingsinstituten vergelijkbaar met onze theologische opleidingen. Bij de Hazrat Imam moskee was een museum met prachtige Koran in veel talen, prachtige heel oude handschriften, o.a. Een deel van een kopie van de Koran die in de 7e eeuw op hertehuiden is geschreven. Het boek was zo’n 1 m. breed een halve meter lang en ook heel dik, niet te tillen dus !

Uit eten gaan is een avontuur: ze zien dat je buitenlander bent en sturen personeel op je af dat wat Engels spreekt, anders krijg je een plaatjesboek waaruit je een keuze kunt maken. Tot nu toe lekker gegeten, qua stijl een beetje chinees, prima ! Afrekenen kan uitsluitend contant: geld is hier vrijwel niets waard, voor  100€ ontvang je ongeveer 880000 Som. Je schrikt in eerste instantie als je de rekening ziet  : 195.000 voor het diner, al snel besef je dat dat maar € 22 is waarvoor je uitgebreid hebt gegeten met z’n tweeen.. De lunch kost je nog geen  €5.